Χριστός, ο μεγάλος άγνωστος των Χριστουγέννων

Από την Αυστραλία μέχρι την Αλάσκα και από το Περού μέχρι τις στέπες της Σιβηρίας, οι άνθρωποι αναζητούν τη χριστουγεννιάτικη χαρά, μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη ατμόσφαιρα, με ίδιες μελωδίες, ίδιες γεύσεις, ίδια διακόσμηση, ίδιες διαφημίσεις, αλλά με πολλούς και διάφορους «Χριστούς».Διότι, πίσω από τη βιτρίνα των Χριστουγέννων, ο Χριστός, ο μεγάλος πρωταγωνιστής  -και πολλές φορές, ο μεγάλος Απών- συνεχίζει, εδώ και δυο χιλιετίες, να ρωτάει:

«Τίνα με λέγουσιν ονθρωποι εναι;» (Ματθ.16, 13)
«Ποιος λένε οι άνθρωποι πως είμαι;»
          Πολλές οι απαντήσεις μέσα στους αιώνες, πολλές οι απαντήσεις και σήμερα. Άλλοι εκφράζουν τον θαυμασμό τους για τα λόγια Του, άλλοι τον σεβασμό τους για τη θυσία Του, άλλοι τον ενθουσιασμό τους για το κοινωνικό Του μήνυμα. Λίγοι όμως είναι εκείνοι, που παραδίδουν στα άχραντα χέρια Του τις  προσωπικές τους αγωνίες, τους φόβους και τα αδιέξοδά τους,  με την πεποίθηση πως Αυτός και μόνον Αυτός μπορεί να χαρίσει φως στη σκοτεινή νύχτα  των ανθρώπων.
    Αλλά ακόμη και εκείνοι, που πιστεύουν στην παντοδυναμία και την αγάπη Του, καθώς οι ανάγκες γίνονται αφόρητες, καθώς η αδικία οργιάζει και καθώς οι προοπτικές ξεθωριάζουν, φτάνουν κάποτε να αναρωτηθούν,:
«Πού είναι ο Θεός; Γιατί δεν φαίνεται; Γιατί δεν ενεργεί;»
    Σε εποχές ατομικών διαδρομών, ατομικών επιδιώξεων, ακόμη και ατομικών προσευχών, ο ίδιος ο Χριστός, μας δείχνει τον δρόμο προς Εκείνον:
        «Ο γάρ εσι δύο  τρες συνηγμένοι ες τμν νομα, κε εμι ν μέσ ατν». (Ματθ. 18, 20)
«Όπου είναι μαζεμένοι δυο ή τρεις στο όνομά μου, εγώ είμαι ανάμεσά τους».
    Να λοιπόν η απάντηση: Κάθε Χριστούγεννα υποδεχόμαστε στη γη τον Θεό της ενότητας, τον Θεό της αλληλεγγύης, τον Θεό του «μαζί». Η παρουσία Του στη γη και η λυτρωτική Του επέμβαση περνάει μέσα από την συμπόνια και την αγάπη των ανθρώπων, που διακηρύσσουν πως Τον πιστεύουν και Τον μιμούνται.
    Εκατομμύρια φάτνες στήνονται κάτω από χριστουγεννιάτικα δέντρα, σε πλατείες, σε βιτρίνες. Μέσα σ΄ αυτές, φαίνεται να ξαναγεννιούνται πολλοί «Χριστοί»: Ο Χριστός της παιδικής μας ηλικίας, ο Χριστός ενός γλυκού συναισθηματισμού, ακόμη και ο Χριστός των εορταστικών αγορών μας.Στον αληθινό, όμως, Χριστό, στον Χριστό της αγάπης, εμείς οι ίδιοι, με το πνεύμα και τις πράξεις μας, κλείνουμε ερμητικά την πόρτα.
    Και φέτος όμως, Αυτός ο αληθινός Χριστός θα ξαναχτυπήσει την πόρτα μας. Σιωπηλός, χωρίς εφέ και επικοινωνιακούς εντυπωσιασμούς, θα μας καλέσει να Τον ακολουθήσουμε πίσω από τις φωταγωγίες και τα ρεβεγιόν, για να μας δείξει το κατάντημα μιας ανθρωπότητας χωρίς Εκείνον. Μιας ανθρωπότητας βουτηγμένης στην αρπαγή, το ψέμα και τη σκληροκαρδία.Μιας ανθρωπότητας, που αντικατέστησε τον ουρανό με πίνακες χρηματιστηρίων και βιβλιάρια καταθέσεων.
    Όσο τα Χριστούγεννα θα  ντύνουν μόνο τη μελαγχολία μας, όσο τα ψεύτικα άστρα θα υποκαθιστούν το φως της ελπίδας για εκατομμύρια φτωχούς και άστεγους, όσο οι Χριστουγεννιάτικες μελωδίες θα κρύβουν την κραυγή τής οργής ολόκληρων λαών για την εξαθλίωσή τους, ο Χριστός θα παραμένει ο μεγάλος άγνωστος των Χριστουγέννων.
    Πολλοί μπορεί να πιστεύουν πως κάθε τέτοια μέρα, επαναλαμβάνεται μια γραφική ιστορία. Αυτό όμως που επαναλαμβάνεται είναι η ουσία εκείνης της νύχτας, αλλά και όλης της ζωής Του: Ο Χριστός, το ίδιο αφανής, το ίδιο ξένος, όπως τότε, θα αποστρέφει πάντα το βλέμμα από τις γιορτές της κατανάλωσης των -ακόμη- εξασφαλισμένων και θα επιλέγει για φάτνη Του τις καρδιές εκείνων, που ακόμη μπορούν να αγαπούν και να μοιράζονται, ίσως  ταπεινοί και καταφρονεμένοι από την αυθαιρεσία των ισχυρών, γι΄ αυτό όμως και αξιόπιστοι στη διακήρυξή τους «τι τέχθη μν σήμερον Σωτήρ…» (Λουκ. 2, 10-11).
    Μαζί μ΄ αυτούς θα βρεθεί ο Εμμανουήλ ( που σημαίνει: ο Θεός μαζί μας) αυτά τα Χριστούγεννα, δίνοντάς τους δύναμη να σταθούν όρθιοι και ενωμένοι στο δικό Του όνομα, για να ετοιμάσουν μαζί Του το ξημέρωμα ενός καινούργιου κόσμου.
Άρθρο στην Εφημ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 15/12/2012

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2012/12/blog-post_1224.html#ixzz2FUpMwWzl

Ο Σταυρός του Χριστού στην ζωή της Εκκλησίας και στην ζωή του πιστού. (Ομιλία στην Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού)

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου 

Απόσπασμα.

Κυριακὴ  μετὰ την Ύψωσιν  σήμερα, και, καθώς ζούμε ακόμη μέσα στην ατμόσφαιρα της εορτής του  Τιμίου Σταυρού, ανάλογο είναι και το περιεχόμενο των ύμνων και των ιερών Αναγνωσμάτων.

Αφού  αξιωθήκαμε της  προσκύνησης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού,αισθανόμαστε την  ιερά  υποχρέωση για μια ακόμα φορά  να ἐπαναλάβουμε  τα  λόγια  του  ιερού   υμνωδού.

Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς εὐσεβείας τὸ ἀήττητον τρόπαιον, ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τὸ τῆς Ἐκκλησίας περιτείχισμα· δι᾿ οὗ ἐξηφάνισται, ἡ φθορὰ καὶ κατήργηται, καὶ κατεπόθη, τοῦ θανάτου ἡ δύναμις, καὶ ὑψώθημεν, ἀπὸ γῆς πρὸς οὐράνια. Ὅπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Ὁσίων, ὡς ἀληθῶς ἐγκαλλώπισμα, λιμὴν σωτηρίας, ὁ δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Και  συγχρόνως ενθυμούμενοι  το  θαύμα  της  μετατροπής  των  πικρών  υδάτων  της  πηγής  της  Μερράς  σε  γλυκά  και  πόσιμα, με  το  ξύλο, που  κατόπιν  εντολής  του  Θεού ο  Μωυσής  έριξε  στην  πηγή, όπως  περιγράφεται  στο  βιβλίο  της  Εξόδου, (σαφέστατο  προεικόνισμα  της  δυνάμεως   του  Σταυρού), διδασκόμαστε  οπό  τον  ιερό  Θεοδωρητο, ότι   “δια  του  Σταυρού    η  πίκρα  της  ασέβειας  σε  γλύκα  μετασχηματίζεται και  η  ψυχρότητα  της  απιστίας  σε  θερμότητα  πίστεως” . Γί’  αυτό  προτρεπόμεθα… Συνέχεια

Οι επτά φράσεις του Χριστού στον σταυρό

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Επίσκοπος Αχρίδος)

Θέλετε να µάθετε τη σηµασία εκείνων των επτά φράσεων τις οποίες είπε ο Κύριος πάνω στον σταυρό. Δεν είναι σαφείς;

Πρώτη φράση: «Πάτερ, άφες αυτοίς˙ ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34). Με αυτά τα λόγια ο Χριστός έδειξε το έλεός του απέναντι στους εκτελεστές Του,των οποίων η µοχθηρία δεν υποχώρησε ούτε όταν υπέφερε στον σταυρό. Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά µία αποδεδειγµένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιηµένη αλήθεια, δηλαδή ότι αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. Σκοτώνοντας τον Δίκαιο στην πραγµατικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο. Καταπατώντας τον νόµο του Θεού δεν βλέπουν τη µυλόπετρα, η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς για να τους συνθλίψει. Εµπαιζοντας τον Θεό δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να µεταµορφώνονται σε θηριώδη ρύγχη. Διαποτισµένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν.

Δεύτερη φράση: «Αµην λέγω σοι, σήµερον µετ’ εµού έση εν τω παραδείσω» (Λουκ. 23,43). Αυτός ο λόγος απευθύνεται στον µετανιωµένο ληστή στον σταυρό. Πολύ παρήγορος λόγος… Συνέχεια

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 16 Σεπτεμβρίου 2012 – Κυριακή μετά την Ύψωσιν

Κατά Μάρκον (η  34 – θ  1)

Τω καιρώ εκείνω, προσκαλεσάμενος ο Ιησούς τον όχλον συν τοις μαθηταίς αυτού είπεν αυτοίς· όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι.
Ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ος δ  ἂν απολέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;
Ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων.
Και έλεγεν αυτοίς· αμήν λέγω υμίν ότι εισί τινες των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει.

Απόδοση στη νεοελληνική:

Τον καιρό εκείνο, αφού εκάλεσε ο Ιησούς το πλήθος μαζί με τους μαθητάς του τους είπε, «Εάν κανείς θέλη να με ακολουθήση, ας απαρνηθή τον εαυτόν του και ας σηκώση τον σταυρόν του και ας με ακολουθήση.
Διότι όποιος θέλει να σώση την ζωήν του, αυτός θα την χάση, εκείνος δε που θα χάση την ζωήν του εξ αιτίας εμού και του ευαγγελίου, αυτός θα την σώση.
Διότι τι θα ωφελήση τον άνθρωπον να κερδίση τον κόσμον όλον και να ζημιωθή την ψυχήν του; Η τι αντάλλαγμα είναι δυνατόν να δώση ο άνθρωπος δια την ψυχήν του;
Διότι, όποιος εντρέπεται δι’ εμέ και δια τους λόγους μου εις την γενεάν αυτήν την μοιχαλίδα και αμαρτωλήν και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθή ντροπή γι’ αυτόν, όταν έλθη με όλην την δόξαν του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους».
Και τους έλεγε «Αλήθεια σας λέγω, ότι υπάρχουν μερικού από αυτούς, που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατον, έως ότου ιδούν την βασιλείαν του Θεού να έρχεται με δύναμιν».

Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/09/16-2012.html

Η στείρα μήτηρ δείκνυται

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Μία από τις πιο ξεχωριστές γιορτές του λειτουργικού χρόνου είναι το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν είναι μόνο η υπέρβαση των φυσικών νόμων που επισυμβαίνει στο πρόσωπο των γονέων της Παναγίας, του Ιωακείμ και της Άννας. Δεν είναι μόνο η χαρά που λαμβάνουμε οι άνθρωποι όταν βλέπουμε να έρχεται στον κόσμο ένα παιδί. Είναι, κυρίως, το γεγονός ότι ανοίγει ο δρόμος για να νικηθεί η πνευματική στειρότητα, η ακαρπία στη ζωή του κόσμου, χάρις στην παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Βρισκόμαστε στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης. Η ατεκνία είναι όνειδος για τους Ισραηλίτες. Πολλώ μάλλον για εκείνους που ανήκαν στη γενιά του Δαβίδ, όπως ο Ιωακείμ και η Άννα. Η στειρότητα στερεί από το ζευγάρι την ελπίδα και το προνόμιο να ανήκουν στους προπάτορες του αναμενόμενου Μεσσία. Οι άνθρωποι αποδίδουν την ατεκνία στην οργή του Θεού επάνω στο στείρο ζευγάρι. Και έρχεται το θαύμα της… Συνέχεια

Απελπίστηκες; Είσαι μακάριος!

Είναι προνόμιο το να έχεις απελπιστεί!
Όταν απελπιστείς απ’τον εαυτό σου, είναι η πιο γόνιμη και πιο κατάλληλη στιγμή να ελπίσεις στον Θεό σου. Είναι ωραίο να απελπίζεσαι απ’τον εαυτό σου. Τότε στρέφεσαι στο Θεό.
Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης θεωρεί ότι για να αγαπήσεις το Χριστό και να στηριχτείς στο Θεό και να πιστέψεις σ’αυτόν, απαραίτητη και βασική προϋπόθεση είναι να απελπιστείς πρώτα απ’τον εαυτό σου. Και μετά να αρχίσεις να ελπίζεις. Πού; Στο Χριστό.
διασκευασμένο -για τις ανάγκες της αόρατης γωνιάς- απόσπασμα απ’το δεύτερο τόμο του βιβλίου του π.Ανδρέα Κονάνου «Αγάπη για πάντα», εκδ. Σωματείο Παναγία Γάλαξα η Θαλασσοκρατούσα

Εδώ στη γή, όλα τα καλά και τα κακά κάποτε τελειώνουν!

Κοίτα, πόσα κάστρα και παλάτια βασιλιάδων, ηγεμόνων και αρχόντων είναι σωριασμένα σε ερείπια! Σκέψου, πόση δύναμη και πόσο πλούτο είχαν κάποτε!
Τώρα έχουν ξεχαστεί και τα ονόματά τους. Λέει η Γραφή: «Πολλοί άρχοντες έχασαν την εξουσία τους και κάθησαν στο χώμα» κι ένας άσημος, που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γίνει βασιλιάς, φόρεσε στέμμα» .

Δεν σου φτάνουν αυτά; Συλλογίσου τότε, ποιά είναι η αξία σου όταν κοιμάσαι; Μήπως δεν μπορεί κι ένα ζωύφιο να σε θανατώσει; Ναι, πολλοί πέθαναν έτσι στον ύπνο τους. Αλήθεια, από μια κλωστή κρέμεται η ζωή μας! Κόβεται η κλωστή και τελειώνουν όλα. Έτσι να φιλοσοφείς και να μη σαγηνεύεσαι από την ομορφιά, τα πλούτη, τη δόξα, τις απολαύσεις.

Ένα μόνο να σε απασχολεί: Που τελειώνουν όλα αυτά. Θαυμάζεις όσα βλέπεις… Συνέχεια