Η ελευθερία είναι μεγάλο δώρο, αλλά και φρικτό! (Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ)

efefeferrΔυο μοναχοί συνομιλούσαν για τη σωτηρία. Ο ένας έλεγε:

– Η ψυχή μου δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη σκέψη ότι κάποιος θα χαθεί αιώνια. Νομίζω πως ο Κύριος θα βρει τρόπο να τους σώσει όλους.

Ο άλλος απάντησε:

-Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι ο Θεός μπορούσε να δημιουργήσει τον άνθρωπο χωρίς τη συνέργειά του, αλλά να τον σώσει χωρίς τη συμφωνία και τη συνέργεια του ιδίου του ανθρώπου είναι αδύνατο. Η σωτηρία… Συνέχεια

Advertisements

Τη νύχτα αναπνέουν τα φυτά…

efeferrr

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τότε αναπνέουν τα φυτά, εννοώ την νύχτα. Και η ψυχή τότε, πολύ περισσότερο από εκείνα, δέχεται την πνευματική δροσιά. Εκείνα που κατά την διάρκεια της ημέρας τα κατέκαυσε ο ήλιος, αυτά δροσίζονται τη νύχτα. Περισσότερο από οποιαδήποτε δροσιά κατεβαίνουν τα δάκρυα της νύκτας και εναντίον των επιθυμιών και εναντίον κάθε φλεγμονής και καύσωνα και δεν αφήνουνε να πάθουμε κάτι το φοβερό. Αν όμως δεν απολαύσης εκείνη τη νυκτερινή δροσιά, θα κατακαής την διάρκεια της ημέρας.
Αλλά εύχομαι κανένας σας να μη γίνη τροφή καύσεως της φωτιάς εκείνης, αλλ’ αφού δροσιστούμε και απολαύσουμε… Συνέχεια

Πίστη, ταπείνωση, ελπίδα

Ti-kanoyn-oi-Aggeloi«Aenai-EpAnastasiΗ δουλειά μας περιμένει σε όλη τη ζωή μέχρι τον θάνατο και θα είναι ιδιαίτερη τη στιγμή των επιθανατίων κόπων. Ορίστε λοιπόν, μην απελπίζεσαι, αλλά κοπίαζε. Η σύγχυσή σου, η ασθένειά σου είναι ψυχική , όπως κι όλων, αλλά ο καθένας έχει τη δική του. Επίσης, δεν πρέπει να τρέχεις μακριά από τον εχθρό που σου ορμά, αλλά με τη βοήθεια του Θεού να παλεύεις.
Γι’ αυτό πρέπει να ζητάς συνέχεια βοήθεια. Βοηθός σου θα μπορούσε να γίνει ο άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης. Να τον τιμάς και να διαβάζεις γι’ αυτόν, οπωσδήποτε το «Ανέκδοτο ημερολόγιό» του και τις σημειώσεις γι’ αυτόν της ηγουμένης Ταϊσίας ∙ είναι λεπτούτσικο τετραδιάκι, αλλά πλούσιο.
Αυτό, για το οποίο μου γράφεις, ο πόνος της ψυχής, αυτή ακριβώς είναι η κύρια ασθένεια των νεοφώτιστων. Μπαίνουν στην Εκκλησία, αλλά περισσότερο με τον νου. Η πίστη, όμως, είναι κάτι άλλο, στο οποίο συμμετέχει ολόκληρος ο άνθρωπος και εν πρώτοις η ψυχή.
Εγώ μεγάλωσα σε άλλο περιβάλλον, γύρω ζούσαν με πίστη όλοι οι άνθρωποι. Τώρα είναι πιο… Συνέχεια

Απελπίστηκες; Είσαι μακάριος!

Είναι προνόμιο το να έχεις απελπιστεί!
Όταν απελπιστείς απ’τον εαυτό σου, είναι η πιο γόνιμη και πιο κατάλληλη στιγμή να ελπίσεις στον Θεό σου. Είναι ωραίο να απελπίζεσαι απ’τον εαυτό σου. Τότε στρέφεσαι στο Θεό.
Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης θεωρεί ότι για να αγαπήσεις το Χριστό και να στηριχτείς στο Θεό και να πιστέψεις σ’αυτόν, απαραίτητη και βασική προϋπόθεση είναι να απελπιστείς πρώτα απ’τον εαυτό σου. Και μετά να αρχίσεις να ελπίζεις. Πού; Στο Χριστό.
διασκευασμένο -για τις ανάγκες της αόρατης γωνιάς- απόσπασμα απ’το δεύτερο τόμο του βιβλίου του π.Ανδρέα Κονάνου «Αγάπη για πάντα», εκδ. Σωματείο Παναγία Γάλαξα η Θαλασσοκρατούσα

Εδώ στη γή, όλα τα καλά και τα κακά κάποτε τελειώνουν!

Κοίτα, πόσα κάστρα και παλάτια βασιλιάδων, ηγεμόνων και αρχόντων είναι σωριασμένα σε ερείπια! Σκέψου, πόση δύναμη και πόσο πλούτο είχαν κάποτε!
Τώρα έχουν ξεχαστεί και τα ονόματά τους. Λέει η Γραφή: «Πολλοί άρχοντες έχασαν την εξουσία τους και κάθησαν στο χώμα» κι ένας άσημος, που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γίνει βασιλιάς, φόρεσε στέμμα» .

Δεν σου φτάνουν αυτά; Συλλογίσου τότε, ποιά είναι η αξία σου όταν κοιμάσαι; Μήπως δεν μπορεί κι ένα ζωύφιο να σε θανατώσει; Ναι, πολλοί πέθαναν έτσι στον ύπνο τους. Αλήθεια, από μια κλωστή κρέμεται η ζωή μας! Κόβεται η κλωστή και τελειώνουν όλα. Έτσι να φιλοσοφείς και να μη σαγηνεύεσαι από την ομορφιά, τα πλούτη, τη δόξα, τις απολαύσεις.

Ένα μόνο να σε απασχολεί: Που τελειώνουν όλα αυτά. Θαυμάζεις όσα βλέπεις… Συνέχεια

O γέροντας Παΐσιος και ο διάβολος

Όταν ήμουν στο μοναστήρι του Στομίου στην Κόνιτσα, ό διάβολος προσπαθούσε να με παρασύρει χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους. Ένα βράδυ, μετά το απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελί καθισμένος σ’ ένα σκαμνί. Είχα μια καλή κατάσταση. Ξαφνικά ακούω διάφορα όργανα, κλαρίνα και νταούλια. Παραξενεύτηκα. «Τι είναι τούτα πάλι», είπα. «Το πανηγύρι πέρασε. Ποιοι παίζουν τώρα όργανα εκεί στον ξενώνα;». Σηκώθηκα απ’ το σκαμνί και κοίταξα απ’ το παράθυρο έξω. Ήταν παντού ησυχία. Τότε κατάλαβα ότι ό διάβολος ήθελε να διακόψω την προσευχή.

—Ακούγονταν καθαρά τα όργανα, Γέροντα, ρώτησε ένας απ’ την παρέα. Μήπως νομίσατε ότι κάτι ακούγονταν;

– Τι λες, βρε παλικάρι; Άκουγα τα όργανα, όπως ακούγονται και στο πανηγύρι στις 8 Σεπτεμβρίου. Είχαν όρεξη οί οργανοπαίχτες του διαβόλου.  Αντηχούσαν οι ρεματιές.-Μετά, Γέροντα, ησυχάσατε; Σταμάτησαν οι πειρασμοί;

—Όχι. Ό διάβολος δεν απογοητεύεται εύκολα. Εγώ ξανακάθισα στο σκαμνί, για να συνεχίσω την ευχή. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ, άλλα δεν με άφησε. Μετά από λίγη ώρα γέμισε το κελί μου με δυνατό φως. Ξαφνιάστηκα πάλι. Είδα ακόμα την οροφή να εξαφανίζεται και να μπαίνει στο κελί μια φωτεινή στήλη, πού ξεκινούσε απ’ το ύψος του ουρανού. Στη κορυφή αυτής της στήλης υπήρχε ένας ξανθός νέος, πού έμοιαζε με το Χριστό. Δεν έβλεπα, όμως, ολόκληρο το πρόσωπο του. Σηκώθηκα απ’ το σκαμνί, για να δω καλύτερα. Εκείνη τη στιγμή μια εσωτερική φωνή με διαβεβαίωνε ότι είδα το Χριστό. Εγώ αντέδρασα αμέσως. Έκανα το σταυρό μου και μονολόγησα: «Ποιος είμαι εγώ, που αξιώθηκα να δω το Χριστό; Εγώ είμαι ανάξιος». Αυτό ήταν. Το φως και ό δήθεν Χριστός χάθηκαν. Ή οροφή ήταν στη θέση της.-Αυτές οι καταστάσεις δεν προκαλούν φόβο, Γέροντα; Νομίζω ότι εγώ προσωπικά δεν θ’ άντεχα, είπε ένας άλλος.

-Τι να έκανα; Μπορούσα να τον αποφύγω τον διάβολο;  Όμως, πρέπει να ξέρετε ότι χρειάζεται θάρρος και προσευχή. Μη νομίζετε ότι ό διάβολος είναι πολύ δυνατός. Δειλός και φοβητσιάρης είναι. Δεν πρέπει, όμως, να τον πιστεύουμε. Τι να σας πω! Κάποτε προθυμοποιήθηκε να μ’ εξυπηρετήσει. Θυμάμαι, πού όταν έφυγα απ’ το Στόμιο και πήγα στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, ό διάβολος συχνά μ’ ενοχλούσε. Εκεί το κελλάκι είχε τέσσερα σκαλάκια και πιο πέρα υπήρχαν διάφορες σπηλιές. Όταν είχε αστροφεγγιά, μου άρεσε να βγαίνω έξω και να τρυπώνω σε κάποια σπηλιά, για να κάνω την προσευχή μου πιο έντονη;  Μια φορά λοιπόν φόρεσα την κάπα μου και βγήκα έξω. Δεν είχε πολύ φως. Είχα ένα τσακμάκι και το αναβόσβηνα, για να βλέπω τα σκαλοπάτια και τα βράχια Κάποια στιγμή το τσακμάκι δεν άναβε. Τότε ένα δυνατό φως, σαν να ήταν από προβολέα, ήρθε απ’ τον απέναντι βράχο και φώτισε τα πάντα γύρω. Εγώ αγρίεψα λίγο και ψιθύρισα: «Να μου λείψουν τέτοια φώτα». Και αμέσως ξαναμπήκα στο κελί. Ευθύς το φως χάθηκε. Είδατε το διάβολο, μου αχρήστεψε το τσακμάκι και θέλησε να μ’ εξυπηρετήσει.Σκέφθηκε: «Κρίμα δεν είναι αυτός ό καλός καλόγερος να παιδεύεται; «Ας του δώσω εγώ φως!». Είδατε καλοσύνη! Ήθελε να με φωτίσει!

-Γέροντα, μετά από μια τέτοια παρουσία του διαβόλου, τι νιώθει κανείς. Αισθάνεται δυνατός ή τον μαραζώνει ό φόβος;

Είναι φοβερό να βλέπεις το διάβολο δίπλα σου. Όμως, εμείς έχουμε το Χριστό μέσα μας και μπορούμε ν’ αντιμετωπίζουμε το διάβολο χωρίς πανικό. Είναι μεγάλο κατόρθωμα να τον διώχνεις από κοντά σου με την προσευχή.

—Γέροντα, σ’ ευχαριστούμε για τις εμπειρίες, πού μας διηγήθηκες, είπαν όλοι με μια φωνή.

—Το Χριστό και την Παναγία να ευχαριστείτε, είπε ό Γέροντας και άρχισε να τους αποχαιρετάει.

πηγή

http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.gr/2009/06/o_24.html

Μα αν δεν έχεις λιγάκι αγάπη

Ίσως, ένα απ’τα πιο δύσκολα πράγματα σ’αυτή τη ζωή… Ποιο; Το να έχεις αγάπη. Το να δείχνεις αγάπη αληθινή, ειλικρινή, πηγαία, ανυπόκριτη, χωρίς όρους και διακρίσεις! Μα ταυτόχρονα είναι και το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο! Άμα μάθουμε να αγαπάμε έτσι, τότε όλα θα γίνουν Χριστός, όπως έλεγε και ο γέροντας Πορφύριος. Τότε όλα θα γίνουν φωτεινά, χαρούμενα, ελπιδοφόρα. Τότε δεν θα υπάρχει πια σκοτάδι, θάνατος, κακό! Όλα ξεθωριάζουν και χάνονται μπροστά στην αγάπη!

Όταν το βλέμμα εκπέμπει την αγάπη, τότε μαγνητίζει πάνω του τη θεϊκή ματιά. Και έτσι τα μάτια θα μάθουν να κοιτούν αλλιώς. Φιλτράρουν τα πάντα με το θεϊκό βλέμμα. Θα μάθουν να βλέπουν σε άλλη διάσταση… Τι πιο ωραίο πράγμα…
Πώς λέει και ένα τραγούδι; «Μα αν δεν έχεις λιγάκι αγάπη, δεν έχεις τίποτα πάνω στη γη. Μα αν νομίζεις ότι έχεις κάτι, σου λέω, φίλε, δεν έχεις τίποτα»!