Καλό μήνα και καλή (εκκλησιαστική) χρονιά!

Χθές, 1η Σεπτεμβρίου ξεκίνησε το νέο εκκλησιαστικό έτος. Με αφορμή την έναρξη της νέας εκκλησιαστικής χρονιάς, ας προσπαθήσουμε όλοι να πλησιάσουμε τον Κύριο και να εμπιστευτούμε σε αυτόν όλα τα προβλήματά μας, μικρά ή μεγάλα.

Ευλογημένο το νέο εκκλησιαστικό έτος! Καλό μήνα!
…………………………………………………

Happy (Church) New year to everyone!

Advertisements

Οι προσωπικές ( δικές μας ) ευθύνες για το έργο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στα Έθνη ( με αφορμή ένα γεγονός στη Γουατεμάλα ).

Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή το ζήτημα της βάπτισης με ραντισμό μελών της Ορθόδοξης Εκκλησίας στη Γουατεμάλα, γεγονός που το είχαμε δει και στη μαζική βάπτιση 550 μαθητών της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας πέρσι. Δεν θα αναφερθώ στο ίδιο το γεγονός, αλλά στις δικές μας ( όποιες ) προσωπικές ευθύνες σχετικά με τα ζητήματα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής. Η εισδοχή χιλιάδων μελών στην Ορθόδοξη Εκκλησία στη Γουατεμάλα είναι ένα γεγονός που από μόνο του μόνο χαρά μπορεί να προκαλεί. Υπήρξε, όμως, αυτό το στοιχείο που προκάλεσε προβληματισμούς σε μερικούς αδελφούς.

Και έρχομαι στην ουσία του ζητήματος. Από το 2010 μέχρι σήμερα έχουν περάσει περίπου 2 χρόνια. Ήδη από το 2010 ο Μητροπολίτης Μεξικού κ. Αθηναγόρας έκανε συνεχείς εκκλήσεις μέσω του Ιεραποστολικού Συνδέσμου Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Θεσσαλονίκης να σταλούν βιβλία, ιερείς, κατηχητές να διδάξουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, να τους σταλεί οικονομική ενίσχυση…

http://ierapostoli.wordpress.com/2010/09/08/latiniki_ameriki/

Η Μητρόπολη Μεξικού, αποτελούμενη από 19 χώρες και νησιωτικά κράτη, ποια οικονομική ενίσχυση έχει από τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες και όλους εμάς… Συνέχεια

Η συμβολή της Εκκλησίας στην παλιγγενεσία του 1821

Kryfo Sxoleio

π. Νικολάου Ἰωαννίδη, Καθ. Παν/μίου Ἀθηνῶν

Σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς δουλείας, ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπῆρξε ἡ κιβωτὸς τῆς σωτηρίας τοῦ ἑλληνικοῦ Γένους καὶ ἡ δύναμη ἐκείνη πού, μὲ τὸ ποιμαντικὸ καὶ ἐθνικὸ ἔργο της, προετοίμασε τὸν ὑπόδουλο ἑλληνισμὸ νὰ ἀγωνισθεῖ καὶ νὰ κερδίσει τὴν ἐλευθερία του.

Ἀμέσως μετὰ τὴν ὑποταγὴ τοῦ Βυζαντίου στοὺς Ὀθωμανούς, ἡ Ἐκκλησία διαισθάνθηκε τὸν κίνδυνο τοῦ ἐξαφανισμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ Γένους καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀναζήτησε …μὲ αἴσθημα εὐθύνης ἀποτελεσματικοὺς τρόπους ἀντιστάσεως. Ἀντιλήφθηκε ὅτι μόνο ἡ διατήρηση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης θὰ ἐνίσχυε τὴν ὑπομονή, τὴ συνοχὴ καὶ τὴν καρτερία τοῦ Γένους στὰ δεινὰ τῆς μακρᾶς δουλείας· ἡ ἐμμονὴ δηλαδὴ στὴν πίστη τῶν πατέρων θὰ διατηροῦσε τὴν ἱστορικὴ συνέχεια καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.

Ἔτσι μὲ ὅλες τὶς περιορισμένες, λόγω τῆς σκλαβιᾶς, δυνάμεις της, ἡ Ἐκκλησία καλλιέργησε τὸ χριστιανικὸ ἦθος καὶ τὸν ὀρθόδοξο λειτουργικὸ τρόπο ζωῆς. Διατήρησε τὴ γλώσσα καὶ τὴν ἱστορία μαζὶ μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἑλληνορθόδοξη πίστη καὶ παράδοση συνιστοῦν πλέον τὴν ταυτότητα τοῦ ὑπόδουλου ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν εἰδοποιὸ διαφορὰ ἔναντι τῶν μουσουλμάνων Ὀθωμανῶν. Ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀναλάμβανε τότε νὰ διαπαιδαγωγήσει ἐκκλησιαστικῶς καὶ ἐθνικῶς τὰ ὑπόδουλα τέκνα της, ὅλα αὐτὰ θὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ ἐπιτευχθοῦν μέσα στὸ σκοτάδι τῆς ἀμάθειας ποὺ ἐπέφερε ἡ ὀθωμανικὴ δουλεία. Συνέχεια