Ο Σταυρός του Χριστού στην ζωή της Εκκλησίας και στην ζωή του πιστού. (Ομιλία στην Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού)

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου 

Απόσπασμα.

Κυριακὴ  μετὰ την Ύψωσιν  σήμερα, και, καθώς ζούμε ακόμη μέσα στην ατμόσφαιρα της εορτής του  Τιμίου Σταυρού, ανάλογο είναι και το περιεχόμενο των ύμνων και των ιερών Αναγνωσμάτων.

Αφού  αξιωθήκαμε της  προσκύνησης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού,αισθανόμαστε την  ιερά  υποχρέωση για μια ακόμα φορά  να ἐπαναλάβουμε  τα  λόγια  του  ιερού   υμνωδού.

Χαίροις ὁ ζωηφόρος Σταυρός, τῆς εὐσεβείας τὸ ἀήττητον τρόπαιον, ἡ θύρα τοῦ Παραδείσου, ὁ τῶν πιστῶν στηριγμός, τὸ τῆς Ἐκκλησίας περιτείχισμα· δι᾿ οὗ ἐξηφάνισται, ἡ φθορὰ καὶ κατήργηται, καὶ κατεπόθη, τοῦ θανάτου ἡ δύναμις, καὶ ὑψώθημεν, ἀπὸ γῆς πρὸς οὐράνια. Ὅπλον ἀκαταμάχητον, δαιμόνων ἀντίπαλε, δόξα Μαρτύρων Ὁσίων, ὡς ἀληθῶς ἐγκαλλώπισμα, λιμὴν σωτηρίας, ὁ δωρούμενος τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Και  συγχρόνως ενθυμούμενοι  το  θαύμα  της  μετατροπής  των  πικρών  υδάτων  της  πηγής  της  Μερράς  σε  γλυκά  και  πόσιμα, με  το  ξύλο, που  κατόπιν  εντολής  του  Θεού ο  Μωυσής  έριξε  στην  πηγή, όπως  περιγράφεται  στο  βιβλίο  της  Εξόδου, (σαφέστατο  προεικόνισμα  της  δυνάμεως   του  Σταυρού), διδασκόμαστε  οπό  τον  ιερό  Θεοδωρητο, ότι   “δια  του  Σταυρού    η  πίκρα  της  ασέβειας  σε  γλύκα  μετασχηματίζεται και  η  ψυχρότητα  της  απιστίας  σε  θερμότητα  πίστεως” . Γί’  αυτό  προτρεπόμεθα… Συνέχεια

Advertisements

Οι επτά φράσεις του Χριστού στον σταυρό

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Επίσκοπος Αχρίδος)

Θέλετε να µάθετε τη σηµασία εκείνων των επτά φράσεων τις οποίες είπε ο Κύριος πάνω στον σταυρό. Δεν είναι σαφείς;

Πρώτη φράση: «Πάτερ, άφες αυτοίς˙ ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23,34). Με αυτά τα λόγια ο Χριστός έδειξε το έλεός του απέναντι στους εκτελεστές Του,των οποίων η µοχθηρία δεν υποχώρησε ούτε όταν υπέφερε στον σταυρό. Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά µία αποδεδειγµένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιηµένη αλήθεια, δηλαδή ότι αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. Σκοτώνοντας τον Δίκαιο στην πραγµατικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο. Καταπατώντας τον νόµο του Θεού δεν βλέπουν τη µυλόπετρα, η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς για να τους συνθλίψει. Εµπαιζοντας τον Θεό δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να µεταµορφώνονται σε θηριώδη ρύγχη. Διαποτισµένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν.

Δεύτερη φράση: «Αµην λέγω σοι, σήµερον µετ’ εµού έση εν τω παραδείσω» (Λουκ. 23,43). Αυτός ο λόγος απευθύνεται στον µετανιωµένο ληστή στον σταυρό. Πολύ παρήγορος λόγος… Συνέχεια

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 16 Σεπτεμβρίου 2012 – Κυριακή μετά την Ύψωσιν

Κατά Μάρκον (η  34 – θ  1)

Τω καιρώ εκείνω, προσκαλεσάμενος ο Ιησούς τον όχλον συν τοις μαθηταίς αυτού είπεν αυτοίς· όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι.
Ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ος δ  ἂν απολέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσει αυτήν. Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;
Ος γαρ εάν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων των αγίων.
Και έλεγεν αυτοίς· αμήν λέγω υμίν ότι εισί τινες των ώδε εστηκότων, οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει.

Απόδοση στη νεοελληνική:

Τον καιρό εκείνο, αφού εκάλεσε ο Ιησούς το πλήθος μαζί με τους μαθητάς του τους είπε, «Εάν κανείς θέλη να με ακολουθήση, ας απαρνηθή τον εαυτόν του και ας σηκώση τον σταυρόν του και ας με ακολουθήση.
Διότι όποιος θέλει να σώση την ζωήν του, αυτός θα την χάση, εκείνος δε που θα χάση την ζωήν του εξ αιτίας εμού και του ευαγγελίου, αυτός θα την σώση.
Διότι τι θα ωφελήση τον άνθρωπον να κερδίση τον κόσμον όλον και να ζημιωθή την ψυχήν του; Η τι αντάλλαγμα είναι δυνατόν να δώση ο άνθρωπος δια την ψυχήν του;
Διότι, όποιος εντρέπεται δι’ εμέ και δια τους λόγους μου εις την γενεάν αυτήν την μοιχαλίδα και αμαρτωλήν και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθή ντροπή γι’ αυτόν, όταν έλθη με όλην την δόξαν του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους».
Και τους έλεγε «Αλήθεια σας λέγω, ότι υπάρχουν μερικού από αυτούς, που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατον, έως ότου ιδούν την βασιλείαν του Θεού να έρχεται με δύναμιν».

Πηγή: http://synodoiporia.blogspot.gr/2012/09/16-2012.html

Η στείρα μήτηρ δείκνυται

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Μία από τις πιο ξεχωριστές γιορτές του λειτουργικού χρόνου είναι το Γενέθλιον της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δεν είναι μόνο η υπέρβαση των φυσικών νόμων που επισυμβαίνει στο πρόσωπο των γονέων της Παναγίας, του Ιωακείμ και της Άννας. Δεν είναι μόνο η χαρά που λαμβάνουμε οι άνθρωποι όταν βλέπουμε να έρχεται στον κόσμο ένα παιδί. Είναι, κυρίως, το γεγονός ότι ανοίγει ο δρόμος για να νικηθεί η πνευματική στειρότητα, η ακαρπία στη ζωή του κόσμου, χάρις στην παρουσία της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Βρισκόμαστε στην περίοδο της Παλαιάς Διαθήκης. Η ατεκνία είναι όνειδος για τους Ισραηλίτες. Πολλώ μάλλον για εκείνους που ανήκαν στη γενιά του Δαβίδ, όπως ο Ιωακείμ και η Άννα. Η στειρότητα στερεί από το ζευγάρι την ελπίδα και το προνόμιο να ανήκουν στους προπάτορες του αναμενόμενου Μεσσία. Οι άνθρωποι αποδίδουν την ατεκνία στην οργή του Θεού επάνω στο στείρο ζευγάρι. Και έρχεται το θαύμα της… Συνέχεια

Απελπίστηκες; Είσαι μακάριος!

Είναι προνόμιο το να έχεις απελπιστεί!
Όταν απελπιστείς απ’τον εαυτό σου, είναι η πιο γόνιμη και πιο κατάλληλη στιγμή να ελπίσεις στον Θεό σου. Είναι ωραίο να απελπίζεσαι απ’τον εαυτό σου. Τότε στρέφεσαι στο Θεό.
Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης θεωρεί ότι για να αγαπήσεις το Χριστό και να στηριχτείς στο Θεό και να πιστέψεις σ’αυτόν, απαραίτητη και βασική προϋπόθεση είναι να απελπιστείς πρώτα απ’τον εαυτό σου. Και μετά να αρχίσεις να ελπίζεις. Πού; Στο Χριστό.
διασκευασμένο -για τις ανάγκες της αόρατης γωνιάς- απόσπασμα απ’το δεύτερο τόμο του βιβλίου του π.Ανδρέα Κονάνου «Αγάπη για πάντα», εκδ. Σωματείο Παναγία Γάλαξα η Θαλασσοκρατούσα

Εδώ στη γή, όλα τα καλά και τα κακά κάποτε τελειώνουν!

Κοίτα, πόσα κάστρα και παλάτια βασιλιάδων, ηγεμόνων και αρχόντων είναι σωριασμένα σε ερείπια! Σκέψου, πόση δύναμη και πόσο πλούτο είχαν κάποτε!
Τώρα έχουν ξεχαστεί και τα ονόματά τους. Λέει η Γραφή: «Πολλοί άρχοντες έχασαν την εξουσία τους και κάθησαν στο χώμα» κι ένας άσημος, που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γίνει βασιλιάς, φόρεσε στέμμα» .

Δεν σου φτάνουν αυτά; Συλλογίσου τότε, ποιά είναι η αξία σου όταν κοιμάσαι; Μήπως δεν μπορεί κι ένα ζωύφιο να σε θανατώσει; Ναι, πολλοί πέθαναν έτσι στον ύπνο τους. Αλήθεια, από μια κλωστή κρέμεται η ζωή μας! Κόβεται η κλωστή και τελειώνουν όλα. Έτσι να φιλοσοφείς και να μη σαγηνεύεσαι από την ομορφιά, τα πλούτη, τη δόξα, τις απολαύσεις.

Ένα μόνο να σε απασχολεί: Που τελειώνουν όλα αυτά. Θαυμάζεις όσα βλέπεις… Συνέχεια

O γέροντας Παΐσιος και ο διάβολος

Όταν ήμουν στο μοναστήρι του Στομίου στην Κόνιτσα, ό διάβολος προσπαθούσε να με παρασύρει χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους. Ένα βράδυ, μετά το απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελί καθισμένος σ’ ένα σκαμνί. Είχα μια καλή κατάσταση. Ξαφνικά ακούω διάφορα όργανα, κλαρίνα και νταούλια. Παραξενεύτηκα. «Τι είναι τούτα πάλι», είπα. «Το πανηγύρι πέρασε. Ποιοι παίζουν τώρα όργανα εκεί στον ξενώνα;». Σηκώθηκα απ’ το σκαμνί και κοίταξα απ’ το παράθυρο έξω. Ήταν παντού ησυχία. Τότε κατάλαβα ότι ό διάβολος ήθελε να διακόψω την προσευχή.

—Ακούγονταν καθαρά τα όργανα, Γέροντα, ρώτησε ένας απ’ την παρέα. Μήπως νομίσατε ότι κάτι ακούγονταν;

– Τι λες, βρε παλικάρι; Άκουγα τα όργανα, όπως ακούγονται και στο πανηγύρι στις 8 Σεπτεμβρίου. Είχαν όρεξη οί οργανοπαίχτες του διαβόλου.  Αντηχούσαν οι ρεματιές.-Μετά, Γέροντα, ησυχάσατε; Σταμάτησαν οι πειρασμοί;

—Όχι. Ό διάβολος δεν απογοητεύεται εύκολα. Εγώ ξανακάθισα στο σκαμνί, για να συνεχίσω την ευχή. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ, άλλα δεν με άφησε. Μετά από λίγη ώρα γέμισε το κελί μου με δυνατό φως. Ξαφνιάστηκα πάλι. Είδα ακόμα την οροφή να εξαφανίζεται και να μπαίνει στο κελί μια φωτεινή στήλη, πού ξεκινούσε απ’ το ύψος του ουρανού. Στη κορυφή αυτής της στήλης υπήρχε ένας ξανθός νέος, πού έμοιαζε με το Χριστό. Δεν έβλεπα, όμως, ολόκληρο το πρόσωπο του. Σηκώθηκα απ’ το σκαμνί, για να δω καλύτερα. Εκείνη τη στιγμή μια εσωτερική φωνή με διαβεβαίωνε ότι είδα το Χριστό. Εγώ αντέδρασα αμέσως. Έκανα το σταυρό μου και μονολόγησα: «Ποιος είμαι εγώ, που αξιώθηκα να δω το Χριστό; Εγώ είμαι ανάξιος». Αυτό ήταν. Το φως και ό δήθεν Χριστός χάθηκαν. Ή οροφή ήταν στη θέση της.-Αυτές οι καταστάσεις δεν προκαλούν φόβο, Γέροντα; Νομίζω ότι εγώ προσωπικά δεν θ’ άντεχα, είπε ένας άλλος.

-Τι να έκανα; Μπορούσα να τον αποφύγω τον διάβολο;  Όμως, πρέπει να ξέρετε ότι χρειάζεται θάρρος και προσευχή. Μη νομίζετε ότι ό διάβολος είναι πολύ δυνατός. Δειλός και φοβητσιάρης είναι. Δεν πρέπει, όμως, να τον πιστεύουμε. Τι να σας πω! Κάποτε προθυμοποιήθηκε να μ’ εξυπηρετήσει. Θυμάμαι, πού όταν έφυγα απ’ το Στόμιο και πήγα στο Σινά, στο ασκητήριο της Αγίας Επιστήμης, ό διάβολος συχνά μ’ ενοχλούσε. Εκεί το κελλάκι είχε τέσσερα σκαλάκια και πιο πέρα υπήρχαν διάφορες σπηλιές. Όταν είχε αστροφεγγιά, μου άρεσε να βγαίνω έξω και να τρυπώνω σε κάποια σπηλιά, για να κάνω την προσευχή μου πιο έντονη;  Μια φορά λοιπόν φόρεσα την κάπα μου και βγήκα έξω. Δεν είχε πολύ φως. Είχα ένα τσακμάκι και το αναβόσβηνα, για να βλέπω τα σκαλοπάτια και τα βράχια Κάποια στιγμή το τσακμάκι δεν άναβε. Τότε ένα δυνατό φως, σαν να ήταν από προβολέα, ήρθε απ’ τον απέναντι βράχο και φώτισε τα πάντα γύρω. Εγώ αγρίεψα λίγο και ψιθύρισα: «Να μου λείψουν τέτοια φώτα». Και αμέσως ξαναμπήκα στο κελί. Ευθύς το φως χάθηκε. Είδατε το διάβολο, μου αχρήστεψε το τσακμάκι και θέλησε να μ’ εξυπηρετήσει.Σκέφθηκε: «Κρίμα δεν είναι αυτός ό καλός καλόγερος να παιδεύεται; «Ας του δώσω εγώ φως!». Είδατε καλοσύνη! Ήθελε να με φωτίσει!

-Γέροντα, μετά από μια τέτοια παρουσία του διαβόλου, τι νιώθει κανείς. Αισθάνεται δυνατός ή τον μαραζώνει ό φόβος;

Είναι φοβερό να βλέπεις το διάβολο δίπλα σου. Όμως, εμείς έχουμε το Χριστό μέσα μας και μπορούμε ν’ αντιμετωπίζουμε το διάβολο χωρίς πανικό. Είναι μεγάλο κατόρθωμα να τον διώχνεις από κοντά σου με την προσευχή.

—Γέροντα, σ’ ευχαριστούμε για τις εμπειρίες, πού μας διηγήθηκες, είπαν όλοι με μια φωνή.

—Το Χριστό και την Παναγία να ευχαριστείτε, είπε ό Γέροντας και άρχισε να τους αποχαιρετάει.

πηγή

http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.gr/2009/06/o_24.html