Αδαμ, Ιούδας, Πάπας

Άγ.Ιουστίνος Πόποβιτς

Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ιδία: το να θέλη κάνεις να γίνη καλός δια του εαυτού του. το να θέλη κάνεις να γίνη τέλειος δια του εαυτού του. Το να θέλη κανείς να γίνη θεός δια του εαυτού του. Αλλά τοιουτοτρόπως ο άνθρωπος ασυναισθήτως εξισούται με τον διάβολον. Διότι και αυτός ήθελε να γίνη Θεός δια του εαυτού του, να αντικαταστήση τον Θεόν με τον εαυτόν του. Και εις την υψηλοφροσύνην του αυτήν δια μιας έγινε διάβολος, τελείως κεχωρισμένος από τον Θεόν και όλος εναντίον του Θεού. Η ουσία της αμαρτίας, λοιπόν, πάσης αμαρτίας συνίσταται εις αυτήν την αλαζονικήν αυταπάτην. Αυτή είναι η ουσία και αυτού του διαβόλου, του Σατανά. Αυτό δεν είναι άλλο τι παρά το να θέλη κανείς να μένη εις την φύσιν του, το να μη θέλη εντός του τίποτε, εκτός του εαυτού του. Ο διάβολος ευρίσκεται όλος εις αυτό: εις το να μη θέλη καθόλου τον Θεόν μέσα του, εις το να θέλη να είναι πάντοτε μόνος, πάντοτε να ανήκη εις μόνον τον εαυτόν του, πάντοτε όλος εις τον εαυτόν του, όλος δια τον εαυτόν του, πάντοτε ερμητικώς κλειστός έναντι του Θεού και παντός ό,τι ανήκει εις τον Θεόν.
Η πτώσις του πάπα έγκειται εις το να θέλη να αντικαταστήση τον Θεάνθρωπον με τον άνθρωπον. 
Advertisements

One thought on “Αδαμ, Ιούδας, Πάπας

  1. «Και τι είναι αυτό; Ο εγωισμός και η φιλαυτία ενηγκαλισμένα εις όλην την αιωνιότητα, δηλαδή η κόλασις. Τοιούτος είναι κατ’ ουσίαν και ο ουμανιστικός άνθρωπος: όλος μένει εις τον εαυτόν του, με τον εαυτόν του, δια τον εαυτόν του’ πάντοτε πεισμόνως κλειστός έναντι του Θεού…Εις αυτό έγκειται ο κάθε ουμανισμός, ο κάθε χομινισμός. Κορύφωμα του διαβολοποιημένου ουμανισμού είναι το να θέλει κανείς να γίνει καλός δια του κακού* να γίνει θεός δια του διαβόλου. Εντεύθεν και η υπόσχεσις του διαβόλου προς τους προπάτοράς μας μέσα εις τον Παράδεισο, ότι δηλαδή με την βοήθειά του έσονται ως θεοί (Γεν.3,5)**. Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από τον φιλάνθρωπο Θεό ως δυνάμει θεάνθρωπος, δια να οικοδομήσει εκουσίως δια του Θεού τον εαυτό του εις θεάνθρωπο επί τη βάσει της θεοειδείας της φύσεώς του. Αλλ’ ο άνθρωπος με την ελευθέρα εκλογή του ζήτησε την αναμαρτησία δια της αμαρτίας, τον Θεό δια του διαβόλου. Και ασφαλώς ακολουθών την οδό αυτή θα γινόταν ιδιότυπος διάβολος, εάν ο Θεός κατά την άμετρο φιλανθρωπία Του και κατά το «μέγα έλεος Του» δεν επενέβαινε. Γενόμενος άνθρωπος, δηλαδή Θεάνθρωπος, οδήγησε ούτω τον άνθρωπο προς τον Θεάνθρωπο’ τον εισήγαγε δια της Εκκλησίας, του σώματός Του, εις τον άθλον της θεανθρωποποιήσεως δια των αγίων μυστηρίων και των αγίων αρετών. Και τοιουτοτρόπως έδωσε εις τον άνθρωπο την δυνατότητα να φθάσει «εις άνδρα τέλειο, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ. 4,11). Να πετύχει δηλαδή τον θείον προορισμό του, να γίνει εκουσίως Θεάνθρωπος κατά χάριν. Η πτώσις του πάπα έγκειται εις το να θέλει να αντικαταστήσει τον Θεάνθρωπο με τον άνθρωπο».
    Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, Καθηγητού του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου «Η Ορθόδοξος Εκκλησία και ο Οικουμενισμός» κεφάλαιο «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος» ενότητα 4 σελίδες 212-213
    εκδόσεις Ιερά Μονή Αρχαγγέλων Τσέλιε Βάλιεβο – Σερβία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s