Η μεγαλύτερη αρρώστια

paisios-elder-01

Στην εποχή μας η μεγαλύτερη αρρώστια είναι οι μάταιοι λογισμοί των κοσμικών ανθρώπων.

Οι άνθρωποι όλα μπορεί να τα έχουν εκτός από καλούς λογισμούς.

Ταλαιπωρούνται, γιατί δεν αντιμετωπίζουν τα πράγματα πνευματικά.

Γέροντας Παΐσιος

Ενώπιών Της !

Theotokos of Vladimir

«Της μίλησα για σένα,
Μ΄άκουγε αμίλητη, όπως πάντα εξάλλου.
Της είπα τον πόνο σου.
Για τους δικούς σου που δεν χάρηκες.
Για την αγάπη που τόσο πόθησες.
Την τρυφερότητα που δεν ένιωσες.
Την αγκαλιά που τόσο νοστάλγησες.
Για τόσα άλλα,που ένιωσες, που έχασες, που ξέπεσαν κάπου.
Ξέπεσαν κάπου εκεί, και τα ψάχνεις παντού.
Έφυγα και δέν μου μίλησε. Δεν μου απάντησε.
Τι όμορφη σιωπή!
Ενώ τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν ακούγεται,
ακούς τη σιωπή των Αγγέλων που υμνούν την μεγάλη σου Μάνα,
Την Παναγιά !
Σ΄άφησα άγγελε μου, στη μεγάλη Της αγκαλιά!
Άκου τα καρδιοκτύπια Της για σένα,όλο αγωνία,αγάπη,τρυφερότητα.
Σ΄αφησα στην αγκαλιά Της Παναγιάς,Της Μάνας σου.
Κρύψου εκεί, αγκάλιασε Την σφικτά,κρατήσου γερά απ’ Αυτήν…
Αυτή ξέρει καλύτερα κι απο μένα κι απο σένα.Η Παναγιά! »

(π. Ανδρέας Θεμιστοκλέους- Ι. Ναός Αρχαγγέλου Μιχαήλ Φρενάρους Κύπρου)

http://odevontas.blogspot.com/

Τον πολύτιμο θησαυρό…

The Svetitskhoveli Cathedral

…Πολλά γεροντάκια, «στεγνά» από την άσκηση έκρυβαν μέσα τους πνεύμα και ζωή. Εξωτερικά ήταν άπλυτοι με παλαιά, ρυπαρά και σχισμένα ζωστικά, αλλά σε αυτό το ατημέλητο σκεύος έκρυβαν τον πολύτιμο θησαυρό, τη θεία χάρη που απέκτησαν με τόσους αγώνες και νυχθήμερα παλαίσματα. Ήταν ξένοι του κόσμου, αλλά οικείοι του Θεού. Αγνοούσαν τις κοσμικές εξελίξεις, αλλά γνώριζαν καλά «την οδόν την άγουσαν εις ζωήν αιώνιον». Κακοπαθούσαν και προσεύχονταν για τους τρυφώντες και αναπαυόμενους. Αγρυπνούσαν για τους υπνούντες. Έχυναν δάκρυα και μετανοούσαν για τους γελώντες. Αν και απόμακροι από τον κόσμο, αισθανόντουσαν αδελφούς όλους τους ανθρώπους και τους αγκάλιαζαν με την προσευχή τους.
 
απόσπασμα απ’το βιβλίο «απ’την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση», εκδ. Άγιον Όρος 2011

Ικεσία στον Κύριο. . .

Bird in the blue sea (Laridae)

Θεέ μου άναψε μέσα μου το πόθο να Σε ζητήσω.
Και αφού Σε αναζητήσω, να Σε βρω.
Και αφού Σε βρω, να Σε γνωρίσω.
Και αφού Σε γνωρίσω, να Σε αγαπήσω.
Και αφού Σε αγαπήσω, να απαλλαγώ απ’ το φρικτό σκοτάδι που σκεπάζει την καρδιά μου και από τα πάθη που αδυσώπητα με δέρνουν και με πνίγουν.
 

Η συμβολή της Εκκλησίας στην παλιγγενεσία του 1821

Kryfo Sxoleio

π. Νικολάου Ἰωαννίδη, Καθ. Παν/μίου Ἀθηνῶν

Σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς δουλείας, ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπῆρξε ἡ κιβωτὸς τῆς σωτηρίας τοῦ ἑλληνικοῦ Γένους καὶ ἡ δύναμη ἐκείνη πού, μὲ τὸ ποιμαντικὸ καὶ ἐθνικὸ ἔργο της, προετοίμασε τὸν ὑπόδουλο ἑλληνισμὸ νὰ ἀγωνισθεῖ καὶ νὰ κερδίσει τὴν ἐλευθερία του.

Ἀμέσως μετὰ τὴν ὑποταγὴ τοῦ Βυζαντίου στοὺς Ὀθωμανούς, ἡ Ἐκκλησία διαισθάνθηκε τὸν κίνδυνο τοῦ ἐξαφανισμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ Γένους καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀναζήτησε …μὲ αἴσθημα εὐθύνης ἀποτελεσματικοὺς τρόπους ἀντιστάσεως. Ἀντιλήφθηκε ὅτι μόνο ἡ διατήρηση τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης θὰ ἐνίσχυε τὴν ὑπομονή, τὴ συνοχὴ καὶ τὴν καρτερία τοῦ Γένους στὰ δεινὰ τῆς μακρᾶς δουλείας· ἡ ἐμμονὴ δηλαδὴ στὴν πίστη τῶν πατέρων θὰ διατηροῦσε τὴν ἱστορικὴ συνέχεια καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.

Ἔτσι μὲ ὅλες τὶς περιορισμένες, λόγω τῆς σκλαβιᾶς, δυνάμεις της, ἡ Ἐκκλησία καλλιέργησε τὸ χριστιανικὸ ἦθος καὶ τὸν ὀρθόδοξο λειτουργικὸ τρόπο ζωῆς. Διατήρησε τὴ γλώσσα καὶ τὴν ἱστορία μαζὶ μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἐλευθερίας. Ἡ ἑλληνορθόδοξη πίστη καὶ παράδοση συνιστοῦν πλέον τὴν ταυτότητα τοῦ ὑπόδουλου ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν εἰδοποιὸ διαφορὰ ἔναντι τῶν μουσουλμάνων Ὀθωμανῶν. Ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀναλάμβανε τότε νὰ διαπαιδαγωγήσει ἐκκλησιαστικῶς καὶ ἐθνικῶς τὰ ὑπόδουλα τέκνα της, ὅλα αὐτὰ θὰ ἦταν ἀδύνατον νὰ ἐπιτευχθοῦν μέσα στὸ σκοτάδι τῆς ἀμάθειας ποὺ ἐπέφερε ἡ ὀθωμανικὴ δουλεία. Συνέχεια

Δ’ Χαιρετισμοί

Theotokos

Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων,
Θεοτόκε Παρθένε,
καὶ πάντων τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων.
Ὁ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς,
κατεσκεύασέ σε ποιητής, Ἄχραντε,
οἰκήσας ἐν τῇ μήτρα σου,
καὶ πάντας σοι προσφωνεῖν διδάξας·
Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας,
χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτήριας.
Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως,
χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.
Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς,
χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.
Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα,
χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.
Χαῖρε, παστάς ἀσπόρου νυμφεύσεως,
χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.
Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων,
χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε ἁγίων.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε. Συνέχεια

ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ: ΘΑ ΒΑΛΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΑΣ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΟΥΝ «ΔΙΑΛΕΞΤΕ!»

MONASTERIO SANTA MATRONA - MOSCU

Η Αννα Βιμπόρνοβα θυμάται…

«Επισκέφθηκα τήν Ματρώνα τίς μέρες τής Μεγάλης Σαρακοστής, λίγο πρίν πεθάνει.

– Μή φοβάσαι μού λέει, δέν θά ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θά ξαπλώσουμε έτσι, καί θά σηκωθούμε «αλλιώς»…
– Πώς αλλιώς; τήν ρωτάω.
– Νά,-μού λέει-θά γυρίσουμε στό «ξύλινο» …
– Μάτουσκα, τής λέω, τί σημαίνει τό «ξύλινο»;
– Ξύλινο αλέτρι μού λέει, μέ αυτό θά δουλεύουμε τότε…
– Καί πού θά πάνε τά τρακτέρ πού τώρα έχουμε;…»

– Ω,-λέει-άσε τά τρακτέρ…Θά δουλεύει τότε τό αλέτρι τό ξύλινο, καί ή ζωή θά είναι καλή. Ομως, ακόμη δέν φτάσαμε μέχρι αυτούς τούς καιρούς. Εσύ όμως, δέν θά πεθάνεις μέχρι τότε, καί θά τά δείς όλα αυτά…

Η επαναφορά τού ξύλινου αρότρου στήν ζωή μας (καί εφ΄ όσον βρεθούνε ζώα νά τά σύρουν ),θά ισοπεδώσει τήν ανθρώπινη αλαζονεία τής εποχής μας… Εάν δέν βρεθούνε ζωντανά πολύ φοβάμε ότι θά τά σύρουμε εμείς γιά νά μή πεθάνουμε από τήν πείνα
Πόλεμος(συμπλήρωσε)δέν θά ξαναγίνει(μέ τόν τρόπο πού μέχρι τώρα ξέρουμε…)Χωρίς πόλεμο θά πεθάνετε όλοι. Θά πέσουν πολλά θύματα. Ολοι οί νεκροί, θά ξαπλώσετε επάνω στήν γή….
Θά σάς πώ καί κάτι άλλο, Αποβραδίς, όλα θά είναι ( όρθια καί καλά ) πάνω στήν γή, καί όταν θά σηκωθείτε τό άλλο πρωϊ, όλα θά μπούν(θά ταφούν)μέσα στήν γή. Χωρίς «πόλεμο».
«Πώς σας λυπάμαι, όσους τους έσχατους καιρούς θα ζήσετε. Η ζωή θα γίνεται όλο χειρότερη.
Τελικά θα έλθει καιρός πού θα βάλουν μπροστά σας τον ΣΤΑΥΡΟ και το ΨΩΜΙ και θα σας πούν «Διαλέξετε!»

Θα διαλέξουμε τον Σταυρό, της έλεγαν, αλλά πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε..;
-«Ε, θα κάνουμε προσευχή, θα πλάσουμε βώλους λίγο χωματάκι, θα προσευχηθούμε στον Θεό, θα φάμε και θα χορτάσουμε! » αποκρινόταν προφητικά η Αγία Ματρώνα, ενώ αλλού έλεγε:
«Θά πάρετε χώμα, θα κάνετε κουλουράκια, θα τα σταυρώνετε, και θα είναι σαν ψωμί!»

http://agioritikovima.gr/